❤.❀❀فصل شیدائی❀❀.❤

آسمان هم که باشی...بغلت خواهم کرد.... پر از عاشقانه ای تو... دیگر از خدا چه بخواهم؟؟؟

درباره من
محبوب
«کســی کـــه هـیـچـکـس نیـسـت!!!» اعوذ بالله من نفسی پناه برخدا از شر نفس خودم بزرگتر از آنم که تحقیر شوم ، کوچکتر از آنم که توصیف شوم. به قول شهید آوینی: " تصمیم گرفتم که دیگر چیزی که "حدیث نفس" باشد ننویسم و دیگر از "خودم" سخنی به میان نیاورم... سعی کردم که "خودم" را از میان بردارم تا هرچه هست "خدا" باشد. کمتر از ذره ام و دست به دامان توام دوباره مینویسم..... از تو.... میدانم که میخوانی و میمانی .... دنبال تو به هر جا خواهم آمد و تو را همه جا جست و جو می کنم ... تو را پیدا می کنم و به خودم وصله می زنم تو را.... فراموش نمی شوی.....
نویسندگان

به همین شاه غریب تا پسین لحظه ی مرگ من و تو یا تو یا مرگ همین!

 و بدینسان من و تو هم قسم آیه شدیم

  یادته اون دو پرستو که به صد عشق و امید

   زیر شیروونی بقال گذر

    خونه ی عشق بنا می کردن

     و تو آنروز یکی را کشتی

      جفت بیچاره ی او همه جا سر میزد

       همه جا می نالید تا بیابد اثر گمشده اش

        دل بیچاره ام از شومی اینکار گواهی میداد

         و به ناچار در آن تنگ غروب

          بر در بقعه ی شهزاده حسن  صورتم را به زمین می سودم

           تا خداوند بجای تو  مرا به غم و رنج گرفتار کند

            و من امروز عیان می بینم

             که دعای دل بیچاره ی من مستجاب در شهزاده شده

              تو در آن رخت سپید

               با دو صد عشق و امید   عازم خانه ی بختت شده ای

                همه جا هلهله و شادی و شور   همه جا غرق به نور 

                 دست زیبای تو در دست جوان دگریست

                  و دل تنگ من از غصه چو یک کاسه ی خون

                   از کنارم چو غریبان دگر می گذری

                    خوش و بش می کنی و می پرسی...

                     که چرا غمگینی؟؟؟به چه می اندیشی؟؟؟

                      تو بگو ای همه هستی تو بگو

                       تو بگو ای که عروس دگرانی تو بگو

                        تو بگو من به چه می اندیشم

                          یاد شهزاده حسن می افتم

                           یاد آن لحظه در آن تنگ غروب

                           که از اعماق دلم صورتم را به زمین می سودم

                          به پرستو که چو من جفت خود از دستش داد

                         به همان لحظه ی تلخ که پرستو همه جا سر میزد

                        همه جا می نالید    تا بیابد اثر گمشده اش

                       به همان لحظه که از شومی اینکار تو می ترسیدم

                      به همان لحظه که بر وحشت من خندیدی

                     به همان لحظه که گفتی من و تو کی زن و شوهر میشیم

                    به همان لحظه که گفتی به همین شاه غریب

                   تا پسین لحظه ی مرگ

                  من و تو یا تو یا مرگ همین....

                 تو بگو من به چه می اندیشم

                تو بگو ای که عروس دگرانی تو بگو

               به همین آسانی

              غصه ی قصه ی

             ما

            یادت رفت....

 

 



تاريخ : ٢٧ شهریور ۱۳٩٢ | ۱٢:٥٤ ‎ب.ظ | نویسنده : محبوب | نظرات ()
دوستان
ابزارک های وبلاگ
قالب وبلاگ

RSS

MeLoDiC


kaj tasavir کد کج شدن عکسها در وبلاگ